Historia Toskanii

O historii Toskanii

Toskania może poszczycić się bogatą historią. Jest on oczywiście ukształtowany przez panowanie etruskie i rzymskie w starożytności, ale niewielu wie, że na przykład oddział (niemieckojęzycznych) Habsburgów zapewniał wielkim książętom Toskanii przerwy w latach 1737–1860. Ich panowanie zakończyło się w 1860 roku wraz z abdykacją Ferdynanda IV, kiedy Królestwo Sardynii-Piemontu zaanektowało Toskanię. Już rok później Królestwo Sardynii zostało wchłonięte przez Królestwo Włoch.

Zdjęcie: Ferdynand IV, ostatni wielki książę Toskanii. Po nim tytuł Wielkiego Księcia przeszedł na cesarza Austro-Węgier.
Licencjonowane w ramach domeny publicznej za pośrednictwem Wikimedia Commons - http://commons.wikimedia.org/wiki/File: FerdinandVierteToskana.jpg # / media / Plik: FerdinandVierteToskana.jpg

Toskania w starożytności

351 p.n.e. W IV wieku p.n.e. Rzymianie zaanektowali ówczesną Etrurię, krainę Etrusków, którzy rządzili od około 1000 roku p.n.e. BC osiedliło kraj. Ruiny etruskie do dziś można znaleźć w całej Toskanii. Istnieje na przykład kilka muzeów w pobliżu miasta GrossetoZa panowania cesarza Augusta regionowi nadano nazwę „Tuscia”, od której pochodzi współczesna „Toskania”. Rzymskie pozostałości wciąż można znaleźć w całej Toskanii, niektóre Kąpiele termalne w Toskanii były używane już przez Rzymian 2000 lat temu.

Od średniowiecza do Habsburgów

Podobnie jak inne obszary Europy, Toskania doświadczyła w średniowieczu zmiennych czasów. Różne domy rządzące zmieniały się po upadku cesarstwa zachodniorzymskiego, dopiero od 1434 r. pojawił się dom Medyceuszy (Florencja) jakiś porządek w historii Toskanii. Ponadto Toskania została tymczasowo podzielona na republiki (Florencja, Piza, Siena, Arezzo, Lukka i Pistoia). Wraz ze wzrostem wpływów Medyceuszy Toskania stała się najpierw księstwem, a później wielkim księstwem.
W 1738 roku ród Medyceuszy ostatecznie wymarł – za Franciszka I władzę przejęła gałąź rodu Habsburgów-Lotaryngii, lecz Toskania ucierpiała, bo Franciszek I poważnie zaniedbał swój majątek. Wysokie podatki i złe zarządzanie, a także głód doprowadziły do ​​​​ubóstwa. Jego synowi i następcy, przyszłemu cesarzowi Leopoldowi II, w końcu udało się zreformować Toskanię pod względem gospodarczym i politycznym. Co szczególnie ciekawe, za jego panowania Toskania była prawdopodobnie pierwszym krajem na świecie, który zniósł karę śmierci. Wpływ Kościoła (Watykan odgrywał wówczas znacznie potężniejszą rolę niż obecnie, patrz mapa) również został poważnie ograniczony w Toskanii, ale spotkało się to z aprobatą nie tylko w kręgach konserwatywnych.

Mapa Toskanii z 1825 roku przez Friedricha Wilhelma Spehra. W tym czasie Toskania była otoczona od północy Parmą i Modeną oraz Państwem Kościelnym od wschodu i południa. 
Mapa została udostępniona za uprzejmą zgodą Instytutu Geografii i Geologii Uniwersytetu Ernst-Moritz-Arndt w Greifswaldzie (greif.uni-egoswald.de).

Toskania pod panowaniem Napoleona i jej przyłączenie do Królestwa Włoch

W 1799 roku rządy Habsburgów dobiegły końca wraz z inwazją wojsk francuskich. Francuzi proklamowali „Republikę Etruską”, co ostatecznie doprowadziło do powstania ludowego, które początkowo wyparło Francuzów. Wraz z powrotem wojsk francuskich zaledwie rok później, Napoleon umocnił swoje panowanie nad Toskanią, początkowo oddając ją hiszpańskim Burbonom, a później podarowując swojej siostrze. W 1814 roku, za panowania Ferdynanda III, Habsburgowie odzyskali kontrolę nad Toskanią, ale stali się coraz bardziej zależni od Cesarstwa Austriackiego.
W 1859 roku Austria została pokonana przez wojska francuskie i włoskie (Sardynia-Piemont). Habsburgowie nie byli w stanie temu przeciwdziałać, dlatego w 1860 roku ostatni wielki książę Toskanii habsburski, Ferdynand IV, musiał ostatecznie abdykować. W rezultacie Toskania stała się częścią Królestwa Sardynii-Piemontu, a ostatecznie od 1861 r. częścią Zjednoczonego Królestwa Włoch, którego stolicą stała się Florencja, aż do ostatecznego zdobycia Rzymu przez wojska włoskie w 1870 r., które do tej pory było zdobyty przez wojska francuskie został zajęty. Co jednak szczególnie godne uwagi, tytuł wielkiego księcia ostatecznie należał do Cesarstwa Austriackiego. Dopiero pod koniec I wojny światowej w 1918 roku Toskania ostatecznie oderwała się od Austrii.

Toskania w XX wieku

Do połowy XX wieku duże obszary Toskanii uważano za zubożałe. Toskania utrzymywała się niemal wyłącznie z rolnictwa, dopiero w latach 20. i 70. rozwinęła się turystyka, która jest obecnie głównym źródłem dochodów Toskanii i której wielu mieszkańców Toskanii zawdzięcza swój obecny dobrobyt.
System dzierżawy (Mezzadria) zakończył się dopiero w 1950 r., co oznaczało, że dzierżawcy nie musieli już oddawać połowy swoich dochodów właścicielowi gruntu. Udało się również osuszyć ostatnie obszary bagienne pokrywające duże obszary Toskanii. W przeszłości wielokrotnie powodowały one epidemie malarii. Poza tym ziemia z ich powodu nie nadawała się do użytku. Niemniej jednak aż do lat 70. XX w. exodus ze wsi powodował, że całe wsie pozostawały puste. Na przykład wiele osób z Toskanii wyemigrowało do Stanów Zjednoczonych lub przeniosło się do Niemiec jako pracownicy gościnni. Czasami mówi się, że odłogi były wykorzystywane nawet przez pasterzy, którzy imigrowali z jeszcze biedniejszych obszarów Włoch. Niektóre specjały kuchni toskańskiej swoją prostotą do dziś przypominają tamte trudne czasy.
Wraz z rozwojem turystyki, ale także wraz z rosnącą uprawą winorośli od lat 60. XX wieku, sytuacja uległa zmianie. Dziś Toskania jest coraz bardziej „ekskluzywnym” kierunkiem dla niemieckich turystów, ale w dużej mierze zachowała swój urok.