Klasyfikacja win toskańskich

zawartość

Klasyfikacja jakościowa win toskańskich

We włoskim winie wyróżnia się, z grubsza, cztery poziomy jakości:

Wino da Tavola
Typowe oznaczenie geograficzne (IGT)
Nominał kontrolowanego pochodzenia (DOC)
Kontrolowana i gwarantowana nazwa pochodzenia (DOCG)

Wraz z nowym rozporządzeniem UE dotyczącym rynku wina z 2009 r. nazwa pochodzenia wina została ujednolicona zgodnie z prawem żywnościowym, dzięki czemu istnieją teraz nowe opisy, które nie zastępują starych opisów ze względu na dziadek we Włoszech. Nowe opisy to:

Vino lub „wino”, dawniej Vino da Tavola
Indicazione Geografica Protetta (IGP), dawniej IGT
Denominazione d'Origine Protetta (DOP), dawniej DOC i DOCG

Jeśli chcesz zagłębić się w tę sprawę, zalecamy najpierw zapoznać się z Rozporządzeniem Komisji (WE) nr 607/2009 z dnia 14 lipca 2009 r. wraz z przepisami wykonawczymi do Rozporządzenia Rady (WE) nr 479/2008 w zakresie ochrony nazwy pochodzenia i oznaczenia geograficzne, określenia tradycyjne oraz etykietowanie i prezentacja niektórych produktów winiarskich ”.
Ponadto włoska ustawa „Legge 10 lutego 1992, n. 164: Nuova disciplina delle denominazioni d'origine dei vini” reguluje przydział IGT, DOC i DOCG.
Jeśli te prace Cię zniechęcają, czytaj dalej. Trzymamy się terminów IGT, DOC i DOCG, ponieważ są one nadal używane przez większość we Włoszech.

1. Wino da Tavola (VT)

Vino da Tavola lub po prostu „Vino” to nic innego jak proste wino stołowe. VT również nie jest oficjalną nazwą. Nie podlega żadnym specjalnym kontrolom jakości, zwłaszcza w odniesieniu do pochodzenia i odmiany winogron. I odwrotnie, nie ma testu na „jak dobre” jest wino. Odwiedzając włoskich przyjaciół, którzy są właścicielami winnicy, Vino da Tavola może mieć w zanadrzu pozytywne niespodzianki.

2. Indicazione Geographica Tipica (IGT)

Indicazione Geografica Tipica to pierwszy właściwy poziom jakości, powyżej Vino da Tavola i odpowiada niemieckiemu winu wiejskiemu. Nie musi to jednak oznaczać, że IGT nie jest szczególnie dobrym winem per se.

IGT podlega kontroli jakości i musi przynajmniej określać obszar uprawy, z którego pochodzi i z jakich odmian winogron się składa. Podobnie jak w przypadku win stołowych, tutaj mogą występować pozytywne wartości odstające, które są nawet wyższej jakości niż wina DOC, ponieważ na przykład zawierają odmiany winogron, które nie mogą być używane zgodnie z lokalnymi przepisami DOC. Czasami nazywa się je również „Super Toskańczykami”.

Wina IGT z Toskanii obejmują obecnie (w porządku alfabetycznym):
Alta Valle della Greve, Colli della Toscana Centrale, Costa Toscana, Montecastelli, Toscano/Toscana, Val di Magra.

3. Nazwa pochodzenia kontrolowanego (DOC)

Denominazione di Origine Controllata to „kontrolowana nazwa pochodzenia” wina z Włoch. Oficjalny opis zgodnie z rozporządzeniem UE to:

Wina z nazwą pochodzenia: nazwa geograficzna regionu uprawy winorośli charakteryzującego się określoną produkcją; nazwą tą określa się produkt wysokiej jakości o wysokim stopniu rozpoznawalności, który swoje właściwości zawdzięcza warunkom geograficznym i wpływom człowieka. Ustawa definiuje specjalny tradycyjny termin „DOC” dla nazw włoskich, aby wyjaśnić wspomnianą koncepcję bardzo wysokiej jakości i tradycyjnej nazwy pochodzenia.

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej nr 607/2009 (L 193 / S. 104)

Pod względem poziomów jakości wina DOC są powyżej win IGT i poniżej win DOCG. Charakteryzują się poziomem świadomości i wskazaniem ich pochodzenia. Wina DOC mogą być produkowane wyłącznie na zatwierdzonych obszarach uprawy iz zatwierdzonymi odmianami winogron (główna odmiana w Toskanii: Sangiovese). Nie wolno również przekraczać dozwolonego plonu z hektara, aby nie obniżyć wartości jakościowej winogron. Wina z pieczęcią DOC lub DOCG nie mogą być rozlewane do butelek lub pojemników o pojemności większej niż pięć litrów.

W Toskanii są to obecnie (w porządku alfabetycznym):
Ansonica Costa dell'Argentario, Barco Reale di Carmignano, Bianco dell'Empolese, Bianco di Pitigliano, Bolgheri, Bolgheri Sassicaia, Candia dei Colli Apuani, Capalbio, Colli dell'Etruria Centrale, Colli di Luni, Colline Lucchesi, Cortona, Elba, Grance Senesi, Maremma Toscana, Montecarlo, Montecucco, Monteregio di Massa Marittima, Montescudaio, Moscadello di Montalcino, Orcia, Parrina, Pomino, Rosso di Montalcino, Rosso di Montepulciano, San Gimignano, San Torpè, Sant'Antimo, Sovana, Terratico di Bibbona, Terre di Casole, Terre di Pisa, Val d'Arbia, Val d'Arno di Sopra lub Valdarno di Sopra, Val di Cornia, Valdichiana Toscana, Valdinievole, Vin Santo del Chianti, Vin Santo del Chianti Classico, Vin Santo di Carmignano, Vin Santo di Montepulciano.

4. Nazwy pochodzenia kontrolowanego i gwarantowanego (DOCG)

Denominazione di Origine Controllata e Garantita jest również „kontrolowaną nazwą pochodzenia” wina z Włoch. Pod względem jakości (nie smaku) DOCG najbardziej przypomina niemieckie wino predykatowe. Oficjalny opis zgodnie z rozporządzeniem UE to:

Podobny do definicji DOC, ale zawiera również słowo „gwarantowane” i jest używany do win o szczególnej wartości, które są uznawane za wina DOC od co najmniej pięciu lat. Wina te są sprzedawane w pojemnikach o pojemności nie większej niż 5 litrów i posiadają oficjalną etykietę identyfikacyjną, aby zapewnić konsumentowi lepszą gwarancję.

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej nr 607/2009 (L 193 / S. 104)

Wina DOCG reprezentują najwyższy poziom jakości w oficjalnej klasyfikacji. Butelki mają na szyjce pierścień z napisem „DOCG” i muszą być butelkowane w regionie uprawy winorośli (inne wina, jako produkty masowe, są często transportowane w dużych kontenerach do butelkowania poza regionem). Różnice między winami DOC i DOCG mogą być praktycznie niezauważalne lub bardzo znaczące. To zależy. Ponieważ wiele win DOCG ma dłuższą tradycję, często charakteryzują się one większą niezawodnością pod względem jakości. Należy zauważyć, że nawet w przypadku oznaczeń „Brunello”, „ Chianti Classico” i innych głównych win DOCG mogą występować różnice w jakości. Zależą one od takich czynników, jak producent i rocznik.

Obecnie w Toskanii jest 11 win DOCG (posortowanych alfabetycznie):
Brunello di Montalcino, Carmignano, Chianti (DOCG), Chianti Classico (DOCG), Elba Aleatico Passito, Montecucco Sangiovese, Morellino di Scansano, Suvereto, Val di Cornia Rosso, Vernaccia di San Gimignano, Vino Nobile di Montepulciano.

5. „Chianti Classico”, czyli rzecz z „czarnym kogutem”

Oprócz własnej wiedzy podaliśmy fragmenty bardzo dobrego opisu z Wikipedii w nieco skróconej formie.
(Strona „Chianti (Wino)”. W: Wikipedia, The Free Encyclopedia. Stan: 21 listopada 2016, 13:02 UTC. URL: https://de.wikipedia.org/w/index.php?title=Chianti_(Wein)&oldid=159918890 (Pobrano: 4 lutego 2017, 12:11 UTC)

Chianti było kiedyś synonimem włoskiego wina i tradycyjnie było sprzedawane w butelkach plecionych słomą (fiasko). Pod nazwą Chianti produkowane są dwa ważne wina czerwone („Chianti DOCG” i „Chianti Classico DOCG”) oraz dwa wina deserowe („Vin Santo del Chianti DOC” i „Vin Santo del Chianti Classico DOC”). Obydwa wina czerwone otrzymały „kontrolowaną i gwarantowaną nazwę pochodzenia” (Denominazione di Origine Controllata e Garantita) 2 lipca 1984 r., po tym, jak od 1967 r. były certyfikowane jako wina DOC. "Vin Santo del Chianti" otrzymało kontrolowaną nazwę pochodzenia (DOC) 28 sierpnia 1997 roku. "Vin Santo del Chianti Classico" posiada "Denominazione di Origine Controllata" od 24 października 1995 roku.

Nazwa Chianti prawdopodobnie pochodzi od etruskiego nazwiska rodowego i pierwotnie odnosiła się do pagórkowatego krajobrazu między Baliaccia i Monte Luco. Nazwę rozszerzono później na miasta Castellina, Radda i Gaiole, tworzące terytorialne jądro średniowiecznej Ligi Chianti (wł. Lega del Chianti), sojuszu politycznego i wojskowego pod rządami miasta-państwa Florencji . Obszar ten obejmuje obecnie południową część regionu Chianti Classico. Czarny Kogut (Gallo Nero), godło Ligi Chianti, stał się później symbolem Chianti Classico. W 1716 r., jedno z pierwszych praw dotyczących wina zostało uchwalone dekretem Wielkiego Księcia Toskanii, Cosimo III de' Medici. W nim zdefiniował on chronioną nazwę pochodzenia dla Chianti i ustanowił szczegółowe zasady jego marketingu i produkcji. Krok ten można uznać za prekursora dzisiejszych przepisów produkcyjnych DOC i DOCG.

Dziś czarny kogut na banderoli win Chianti Classico należy rozumieć jako odrębny znak towarowy, ale nie jako oficjalną cechę jakości UE. Wymagania dotyczące uzyskania znaku towarowego są bardziej rygorystyczne niż wymagania dla win DOCG. I odwrotnie, oznacza to, że w regionie Chianti-Classico (!) nie produkuje się już Chianti DOCG (!), aby zagwarantować wysoki standard jakości w zakresie czasu dojrzewania, wydajności i odmiany winogron (co najmniej 80% Sangiovese).

Chianti Classico jest również produkowany w innych poziomach jakości:

Chianti Classico Riserva: Sprzedaż nie wcześniej niż 24 miesiące po roku zbiorów, z czego co najmniej trzy miesiące wino musi spędzić w butelce.

Chianti Classico Gran Selezione: Sprzedaż nie wcześniej niż 30 miesięcy po roku zbiorów, z co najmniej trzymiesięcznym okresem leżakowania w butelce. Ten najwyższy poziom jakości Chianti Classico został wprowadzony dopiero w 2013 roku.